Nala... lieve, mooie, zachte Nala...
Onbeschrijflijk is de pijn die ik voel nu je er niet meer bent.
Je vulde mijn hart en mijn dagen, je was mijn schaduw en mijn compagnon de route...
Nog zo jong en vol leven, nog zoveel plannetjes samen...
Kanker maakte hier abrupt een einde aan, oneerlijk, hard, koud...
Ik adopteerde jou 4 jaar geleden, je bleek een klein mirakeltje, een knuffelkont, een zonnetje in huis en daarbuiten...
Ik zou altijd voor je zorgen... mijn meisje toch, waarom dit plotse afscheid?
Vaarwel liefste Nala ....
Ik blijf je beste maatje voor altijd ...
Hartelijk dank voor uw boodschap.